Ο Λουκουμένιος (μέρος πρώτο)
Θα σας πω μια ιστορία, την δική μου ιστορία. Ποιός να ΄μαι εγώ άραγε,θα αναρωτιέστε... Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Όνομα δεν έχω, προσωπικότητα όμως έχω. Θα μπορούσατε να με χαρακτηρίσετε ως ένα αλήτη Αθηναίο γάτο που γυρνάω εδώ κι εκεί κοντά στα 2 χρόνια. Όσο ζώ δηλαδή. Ασχολία μου είναι οι τσάρκες στο Μοναστηράκι, παιχνίδια με τους περαστικούς και το αγαπημένο μου στέκι ένα δέντρο στη πλατεία Αβησσυνίας. Πιο συγκεκριμένα μια ταράτσα εκεί, που την λένε ο Κήπος στην Ταράτσα του Loukoumi10. Υπέροχη θέα, ευχάριστο περιβάλλον και υπηρέτες ανθρώπους να μου καθαρίζουν το χώρο και, φυσικά, να με ταϊζουν. Αυτό ήταν, ήμουν βασιλιάς! Κάπως έτσι κυλούσαν πλέον οι μέρες μου στο αρχοντικό μου, πειράζοντας κατά κύριο λόγο τα εκνευριστικά ζευγαράκια που ερχόντουσαν και μου έπιαναν τη θέση μου στις μαξιλάρες. Μα καλά τι τα θέλουν τα μαξιλάρια οι άνθρωποι, αφού είναι ξεκάθαρο ότι έχουν φτιαχτεί για γάτες. Τόσο μαλακά κι αναπαυτικά, αχ! πόσους ύπνους εχω ρίξει πάνω τους. Και συνάμα ει...